122-ci xutbe
imam Ali eleyhis-salamin doyush vaxti sehabelerine buyurdugu kelamlarindandir.
Sizlerden her bir kishi dushmenle uzleshende ozunde qelbinin quvvetlendiyini (shucaet) hiss edib qardashlarindan birinde xof, qorxu gorse, Allahin ona eta etdiyi ustunluk ve igidliye gore dushmeni qardashinizdan da ozunuzden uzaqlashdirdigi kimi def etmAlidir. Odur ki, (mene ne, her kes ozunu mudafie etmAlidir ve qorxaga dushmenin hakim olmasi layiqdir demesin). (Demesin ki,) Allahin isteyi olsaydi, onu da bele (shucaetli ve qorxmaz) ederdi. (chunki) olum teleskenlikle axtarandir, (hamini tapar), durub dayanan (oleceyinden qorxaraq bele bir vaxtda oz qardashini mudafie etmeyen igid) chenginden chixa bilmez, ondan qachan onu aciz edib gucden salmaz. (Onun Alinden qachib xilas olmaq mumkun olmadigindan) en eziz olum oldurulmekdir. (chunki dunyada yaxshi adin qalmasina ve axiretde savaba sebeb olur). And olsun ebu Talibin oglunun cani Alinde olana ki, min qilinc zerbesi mene Allaha itaetden qeyri yataqda olumden daha asandir.
